Woensdrechte Bode

Ghosthunting Nederland zoekt naar spoken in bunker aan de Kooiweg

“Er gebeuren soms dingen die niet zomaar te verklaren vallen”

HOOGERHEIDE 21-10-09' – Een verdachte vlek op de foto van de bunker. Is het toeval of zit er meer achter? Die vraag kregen de leden van GhostHunting Nederland toegespeeld van Jimmy Raaijmakers en Falco Cloots, de Bunkergravers uit Hoogerheide die een Duits verdedigingswerk aan de Kooiweg blootleggen. De jongens hadden een foto gemaakt van hun graafwerk, maar zagen een vreemde schim op de afbeelding. Dwalen de geesten van de Duitsers nog steeds rond de betonnen bunker?


Door Ria van Meir

Tegen het gele lantaarnlicht van de Huijbergseweg in de verder donkere hemel heeft de kale bunker wel iets griezeligs. De kille aanblik is al bijna genoeg om het hier te laten spoken. Toch is het team van GhostHunting Nederland niet zo makkelijk overtuigd. Met dure camera’s en opname apparatuur gaan de onderzoekers te werk. “Ik ben een beetje de scepticus van de groep”, 
“We hebben allemaal onze talenten op dit gebied,  maar M en Aschwin hebben wel de beste. Zij hebben namelijk paranormale gaven.  Ik wil eerst echt bewijs zien, voordat ik iets geloof. Als iemand iets zegt te voelen, dan wil ik dat op beeld of op een opname hebben en eerst goed analyseren. Maar er zijn soms dingen die niet te verklaren vallen. Dat is dan een entiteit of een geest geweest.”

Soldaat

Het is niet de eerste keer dat de jongens op onderzoek gaan in de bunker aan de Kooiweg. Op vraag van de Bunkergravers hebben ze de locatie al een keer eerder bekeken. Daar deden ze een verontrustende ontdekking. “Wij voelde de aanwezigheid van een lijk, waarschijnlijk een Duitse soldaat die hier in de oorlog gesneuveld is. We voelden het heel sterk. 'm' stond op het hoofd en zijn vriendin op de knieën”, vertelt V. Hij wijst de plek aan waar de soldaat zou liggen. De jongens van de Bunkergravers hebben geprobeerd om het lichaam bloot te leggen, maar zijn nog niet diep genoeg geraakt.

Oranje vlek

Dan komt Aschwin opgetogen naar buiten. Hij houdt zijn camera in de lucht. “Ik voelde hem langskomen. Er was iets, maar ik was net te laat om het goed vast te leggen.” Rechts onderin de foto staat een oranje vlek. “Is dat je vinger niet?” vraagt V sceptisch. Maar Aschwin legt uit dat dat niet kan. “Ik had de camera op de venster van het raam gelegd en op de deur gericht. Ik stond links van de camera. Mijn hand kan het niet geweest zijn.” Een andere jongen zag hoe Aschwin de foto nam en bevestigt zijn verhaal. Zou er dan toch iets zijn?

Energie

De groep gaat terug naar binnen. De spanning is om te snijden. Adrenaline zorgt ervoor dat iedereen op scherp staat. Aschwin gaat tegen het raam staan, zijn blik strak op de deur gericht. “Ik voel energie. Het zit achter mij”, fluistert hij, maar waagt het niet om zijn hoofd te draaien. V schijnt het licht op de muur achter zijn collega. Er is niets te zien. De minuten gaan in stilte voorbij. Dan spreekt Aschwin weer: “Het is weg.”

 

Glaasje draaien

Het blijft die nacht bij dat ene incident. “Het is erg rustig vannacht”, zegt Aschwin. “De vorige keer voelden we veel meer. We hoorden constant stemmen. Maar niemand van ons sprak Duits, dus we weten niet wat het betekende.” De onderzoekers overleggen over de volgende stappen die ze gaan nemen. “Misschien moeten we hier glaasje draaien. En ik zou hier ook met een metaaldetector willen rondlopen”, oppert Aschwin. Volgens V kan het soms jaren duren voor een project echt klaar is. “We zijn al drie jaar in België bezig met een fort, waar we nog iedere keer nieuwe dingen ontdekken. Zo lang zal het hier niet lopen. Daarvoor is de omgeving in de loop der jaren te veel verstoord. Maar we gaan deze plek zeker nog verder onderzoeken.”